Surah 17 Al-Israa — Ayah 57
57
أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًۭا
ئا ئه‌وانه‌ی که ئه‌وان هاناو هاواریان لێ ده‌که‌ن، کامیان له خوا نزیکتره؟! له کاتێکدا که ئه‌وان خۆیان هاوار له خوا ده‌که‌ن و داوای نزیك بوونه‌وه له په‌روه‌ردگاریان ده‌خوازن و چاوه‌ڕوانی ڕه‌حمه‌تی ده‌که‌ن، له سزاو تۆڵه‌شی ده‌ترسن، به‌ڕاستی سزای په‌روه‌ردگارت مه‌ترسی لێکراوه.
ulāika alladhīna yadʿūna yabtaghūna ilā rabbihimu l-wasīlata ayyuhum aqrabu wayarjūna raḥmatahu wayakhāfūna ʿadhābahu inna ʿadhāba rabbika kāna maḥdhūran
Word by word
- أُو۟لَـٰٓئِكَ ulāika Those
- ٱلَّذِينَ alladhīna whom
- يَدْعُونَ yadʿūna they call
- يَبْتَغُونَ yabtaghūna seek
- إِلَىٰ ilā to
- رَبِّهِمُ rabbihimu their Lord
- ٱلْوَسِيلَةَ l-wasīlata the means of access
- أَيُّهُمْ ayyuhum which of them
- أَقْرَبُ aqrabu (is) nearest
- وَيَرْجُونَ wayarjūna and they hope
- رَحْمَتَهُۥ raḥmatahu (for) His mercy
- وَيَخَافُونَ wayakhāfūna and fear
- عَذَابَهُۥٓ ۚ ʿadhābahu His punishment
- إِنَّ inna Indeed
- عَذَابَ ʿadhāba (the) punishment
- رَبِّكَ rabbika (of) your Lord
- كَانَ kāna is
- مَحْذُورًۭا maḥdhūran (ever) feared
Tafsir · Rebar Kurdish Tafsir
[ أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ ] هه‌ندێك له عه‌ره‌ب هه‌ندێك جنیان ده‌په‌رست، جنییه‌كان موسڵمان ببوون و مرۆڤه‌كانیش نه‌یانده‌زانى ئه‌وان موسڵمان بوونه‌و به‌رده‌وام بوون له‌سه‌ر په‌رستنیان خواى گه‌وره ئه‌م ئایه‌ته‌ى دابه‌زاند: ئه‌و كه‌سانه‌ی كه ئێوه جگه له خوای گه‌وره دوعایان لێ ئه‌كه‌ن و لێیان ئه‌پاڕێنه‌وه‌و عیباده‌تیان بۆ ئه‌كه‌ن و ئه‌یانپه‌رستن وه‌كو مه‌لائیكه‌ت و عیسى و عوزێرو پیاوچاكان ئه‌وانه خۆیان هه‌ر هۆكارێك باش بێت و هه‌ر كرده‌وه‌یه‌ك چاك بێت و به خوای گه‌وره‌یان بگه‌یه‌نێت و له خوای گه‌وره‌یان نزیك بكاته‌وه ئه‌و هۆكارانه ئه‌گرنه به‌ر بۆ خۆ نزیك كردنه‌وه له خوای گه‌وره [ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ ] وه به ئومێدی ڕه‌حمه‌تی خوای گه‌وره‌ن وه له سزای خوای گه‌وره ئه‌ترسێن، ئیتر بۆ ئێوه ئه‌وان ئه‌په‌رستن و به‌تاك و ته‌نها خوا ناپه‌رستن (ئومێد بوون به خوا هانت ده‌دات له‌سه‌ر چاكه، وه ترسان له خوا ده‌تگه‌ڕێنێته‌وه له خراپه، بۆیه عیباده‌ت به‌بێ ئه‌م دوانه ته‌واو نیه) [ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا (٥٧) ] به‌دڵنیایى سزای خوای گه‌وره شایه‌نی ئه‌وه‌یه كه خه‌ڵكی حه‌زه‌ری لێ بكات و خۆی لێ بپارێزێ.