وَٱلْعَٰدِيَٰتِ ضَبْحًۭا

سوگند به اسبان دونده‌اى كه نفس‌نفس مى‌زنند،

فَٱلْمُورِيَٰتِ قَدْحًۭا

سوگند به اسبانى كه به سُم از سنگ آتش مى‌جهانند،

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا

و سوگند به اسبانى كه بامدادان هجوم آورند،

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا

و در آنجا غبار برانگيزند،

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا

و در آنجا همه را در ميان گيرند،

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ

كه: آدمى پروردگار خود را سپاس نمى‌گويد،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ

و او خود بر اين گواه است،

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

او مال را فراوان دوست دارد.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ

آيا نمى‌داند كه چون آنچه در گورهاست زنده گردد،

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ

و آنچه در دلها نهان است آشكار شود،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ

پروردگارشان در آن روز از حالشان آگاه است؟